Wielki talent i niespełnione nadzieje. Przegląd walk Andrzeja Gołoty

Andrzej Gołota to bez wątpienia jeden z najsłynniejszych bokserów w historii Polski. Jednocześnie jest to jeden z bokserów najbardziej niespełnionych, bo jego najważniejsze walki często kończyły się nie po jego myśli. W tym artykule przyjrzymy się potyczkom legendarnego „Andrewa”.

Andrzej Gołota urodził się w 1968 roku w Warszawie. Swoje początki kariery bokserskiej związał z Legią Warszawa, z którą czterokrotnie zdobył mistrzostwo Polski. Jego trenerami byli wówczas między innymi Tadeusz Branicki, Janusz Gortat i Czesław Ptak.

W 1988 roku Gołota odniósł swój największy sukces w boksie amatorskim. Na Igrzyskach Olimpijskich w Seulu zdobył brązowy medal w boksie w wadze ciężkiej. W półfinale przegrał z Koreańczykiem Baekiem Hyun-manem, który w finale uległ Rayowi Mercerowi. Ogółem Gołota stoczył 114 walk amatorskich – 99 wygrał, dwie zremisował i 13 przegrał. W 1992 roku postanowił przejść na zawodowstwo.

Amerykański sen

Gołota, chcąc podbijać Zachód, wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Tam jego trenerem został słynny Lou Duva, który krok po kroku budował pozycję rankingową Polaka. W samym 1992 roku Gołota stoczył siedem pojedynków i wygrał każdy z nich. Regularnie walczył też w latach 1993–1995. Wszystko po to, aby w 1996 roku być jednym z kandydatów do walki o pas wagi ciężkiej federacji WBC.

W 1996 roku z Gołotą przegrał znany bokser Danell Nicholson. Tym samym „Andrew” otrzymał szansę na pojedynek z Riddickiem Bowem. Niestety, oba starcia z Amerykaninem zakończyły się dyskwalifikacjami. Gołota przez znaczną część obu walk prezentował się bardzo dobrze, ale w obu przypadkach został zdyskwalifikowany za powtarzające się ciosy poniżej pasa. Tym samym po raz pierwszy przegrał, a jego bilans zmienił się z 28:0 na 28:2.

Mimo tego Gołota otrzymał szansę walki o pas WBC. 4 października 1997 roku w Atlantic City po drugiej stronie ringu stanął Lennox Lewis. I to była katastrofa. Walka potrwała zaledwie 1 minutę i 35 sekund – Brytyjczyk znokautował Gołotę już w pierwszej rundzie. Było to pierwsze podejście Polaka do mistrzowskiego pasa wagi ciężkiej.

W kolejnych latach Gołota odbijał się w potyczkach z mniej znanymi zawodnikami. Bardzo głośno zrobiło się o nim jeszcze tylko raz – w 2000 roku, kiedy to Gołota pojedynkował się z Mike’em Tysonem. Już w pierwszej rundzie był liczony, natomiast po drugiej rundzie postanowił nie wychodzić do kolejnego starcia. Początkowo zwycięstwo przez techniczny nokaut przypisano Tysonowi, jednak po tym, jak Amerykanin uzyskał pozytywny wynik testu na obecność marihuany, wynik walki zmieniono na „no contest”. Gołota doznał podczas pojedynku między innymi wstrząśnienia mózgu i urazu kości twarzy. Do boksu wrócił dopiero w 2003 roku.

Gołota próbował jeszcze po powrocie do zawodowego boksu. W kolejnych latach miał nawet szanse na mistrzowskie pasy WBA, IBF i WBO, ale nie potrafił wygrać żadnej z tych walk. W 2005 roku przegrał przed czasem z Lamonem Brewsterem w pojedynku o pas WBO, a następnie ponownie zrobił sobie przerwę. Aktualnych mistrzów wspomnianych federacji i zapowiedziane pojedynki bokserskie możecie sprawdzić na Superbet kod promocyjny to MECZYKI.

Powrót do Polski

Rozbrat z ringiem trwał do 2007 roku. Wtedy to Gołota wrócił do Polski, a w katowickim Spodku pokonał Jeremy’ego Batesa. W tym samym roku zdobył pas IBF North American, a w 2008 roku sięgnął również po pas WBA Fedelatin.

Jego trzy ostatnie pojedynki w karierze były jednak przegrane. W 2008 roku Ray Austin pokonał go w potyczce o pas WBC–USNBC. W 2009 roku Tomasz Adamek był lepszy w pojedynku o pas IBF International. W 2013 roku górą był zaś Przemysław Saleta, który pokonał Gołotę przez nokaut w szóstej rundzie. To właśnie starcie w Ergo Arenie w Gdańsku zakończyło przygodę Gołoty z ringiem.